Puszcza Romincka

To należy zobaczyć 2009-08-29

Przecięta jest granicą Polski i obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej. Zajmuje miejsce, gdzie zmienia się układ form terenu związanych z Pojezierzem Mazurskim na występujący na Pojezierzu Litewskim układ o innej orientacji przestrzennej. Pagórkowaty teren przekracza w kilku miejscach 200 m n.p.m. Należy do dorzecza Pregoły: w części zachodniej przez Gołdap i Węgorapę, w części wschodniej przez Błędziankę, która po drugiej stronie granicy została nazwana Krasną, ale jej właściwą nazwą jest staropruska Rominta. Największe ze znajdujących się tu jezior to Jezioro Gołdapskie, którego północna część znajduje się w obwodzie kaliningradzkim (w granicach Polski 1,5 km2., głęb. 10,9 m). Prawie cały region po obu stronach granicy jest zalesiony. Są to lasy wielogatunkowe z udziałem świerka, dębu bezszypułkowego, grabu, jesionu, klonu i lipy; występują też bory mieszane z sosną i świerkiem, torowiska wysokie i niskie. Puszcza Romincka sąsiaduje na zachodzie z krainą Węgorapy, na południu ze Wzgórzami Szeskimi i Pojezierzem Zachodniosuwalskim, na wschodzie z Pojezierzem Wschodniosuwalskim. Wzdłuż południowej granicy regionu prowadzi szosa z Gołdapi do Wiżajn.

Po istniejącej przed 1945 rokiem linii kolejowej, która otaczała Puszczę Romincką, zostały nasypy, wykopy i wysokie wiadukty, podobnedo rzymskich akweduktów i tak samo pozbawione swej funkcji. Na wschodnim krańcu regionu, na granicy Pojezierza Wschodniosuwalskiego, leży w otoczeniu lasów wieś Żytkiejmy, na południu Dubeninki, na zachodzie miasto Gołdap (13,7 tys. mieszk.), ośrodek turystyczno – wypoczynkowy z zakładami przemysłowymi o znaczeniu lokalnym. Wyróżniono dwa mikroregiony: Nieckę Gołdapską i Lasy Rominckie.

W Puszczy Rominckiej znajdują się unikalne rośliny oraz ciekawy zwierzostan. Spotkać tu można wierzbę borówkolistną, brzozę niską, górską lilię złotogłów i malinę moroszkę. Wśród zwierząt spotykamy m.in.: jelenie, łosie, wilki, dziki, lisy, jenoty, wydry oraz sporą populacje bobrów. Można natrafić na czarnego bociana i orła bielika.

W latach siedemdziesiątych utworzono w Puszczy pięć rezerwatów, których jednym z najciekawszych elementów jest starodrzew. Są to rezerwaty: Dziki Kąt, Czerwona Struga, Mechacz Wielki, Boczki i Żytkiejmska Struga.

Puszcza też ma swoją legendę. Był to niegdyś rewir łowiecki cesarza Wilhelma II, który każdego ubitego przez siebie jelenia upamiętniał kamieniem opatrzonym okolicznościowym napisem. A romincki jeleń był też sławny. Do dziś w Niemczech są muzea Puszczy Rominckiej. Mieszkający tu szwajcarski leśnik Andreas Gautschi wydał piękną kolorową monografię poświęconą właśnie temu zwierzęciu. Zaistniało więc wiele powodów, by chronić Puszczę w specjalny sposób.

Dlatego też znaczącym dla regionu wydarzeniem stało się powołanie 14 stycznia 1998 roku przez Wojewodę Suwalskiego, Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej. Jego, znajdująca się w Puszczy Rominckiej, zasadnicza część zajmuje powierzchnię 14620 ha, zaś – położona na terenie gminy Gołdap i gminy Dubeninki – otulina zajmuje 8500 ha. Na północy Park jest ograniczony granicą Państwa, na wschodzie starym nasypem kolejowym, na zachodzie wschodnim brzegiem jeziora Gołdap. siedziba Parku Krajobrazowego mieści się w Żytkiejmach po wschodniej stronie lasów.